شاخص­های مهم برای اینکه یک تیم متخصص و یا یک شرکت نوپای فناور باید داشته باشد تا بتواند مجوز حضور در این مرکز را بدست آورد شامل ۱. تیم متخصص ۲. سطح فناوری طرح ۳. پتانسیل بازار موجود می­باشد. تجربه نشان داده است که اگر یک تیم هماهنگ و متخصص در کنار یکدیگر برای یک هدف خاص تلاش کنند احتمال به نتیجه رساندن آن طرح بسیار زیاد خواهد بود و اگر این تیم متخصص با یکدیگر هماهنگی نداشته باشند و نتوانند در کنار یکدیگر و با همکاری یکدیگر کار کنند، بهترین و با ارزش­ترین طرح را هم که در اختیار داشته باشند، محکوم به شکست خواهند بود.

سطح فناوری از جنبه های مختلفی حائز اهمیت است؛ هر چه سطح فناوری یک طرح بالاتر و پیچیده­تر باشد، امکان کپی برداری و به خطر افتادن بازار آن کمتر است و از طرفی حاشیه سودی که برای یک محصول در نظر گرفته می­شود، ارتباط مستقیمی با پیچیدگی و تخصصی بودن یک محصول دارد. در واقع ارزش آفرینی و ایجاد ثروت در یک محصول میزان دانشی است که در یک محصول استفاده شده است.

اما بازار و مشتری مهمتر از موارد قبلی و شاید به جرات بتوان گفت که مهمترین نقش را در موفقیت و یا شکست یک شرکت دارد. در زمان­های گذشته بیشتر به این صورت عمل می کردند که یک محصولی را توسعه می دادند و سپس در پی یافتن مشتری و بازار و کسب درآمد از آن برمی آمدند. اما این روزها این روش احتمال شکست را افزایش می دهد و علت آن وجود رقبای آگاه از بازار است. آن­ها می دانند که مشتریان برای چه چیزی پول پرداخت می کنند و رفتار مشتریان را به درستی تحلیل و پیش بینی می­کنند و متناسب با آن محصول خود را طراحی و به فروش می­رسانند.

در حوزه ­های تخصصی و فناورانه موضوع دشوارتر هم می شود، چون جامعه هدف تیم­ها و شرکت­های فناور بسیار محدودتر می­گردد. لذا بررسی بازار و سپس ورود به آن روشی معقول است که یک شرکت نوپا از خطرات و تهدیدهای موجود دورتر می کند و تا حدی برایش حاشیه امنی را فراهم می کند. اما این همه ماجرا نیست…

فراخوان عمومی برای پذیرش طرح­ها و تیم های متقاضی عضویت در شبکه های اجتماعی و شبکه ارتباطات مدیران پارک فناوری پردیس، سایت­های خبری و رسانه های گوناگون اعلام گردید که مورد استقبال کارآفرینان جوان و فناوران خلاق و نوآور در حوزه های گوناگون نظیر فناوری اطلاعات، تجهیزات پزشکی، نانومواد، برق و الکترونیک، مکانیک پیشرفته، و پرینترهای سه بعدی قرار گرفت.

این طرح­ها می بایست بخشی از مسیر تجاری سازی را طی کرده باشند و محصول نمونه را آماده کرده باشند. طبیعتا طرح­هایی که در مراحل پژوهشی و ایده خام باشد در مرکز رشد پذیرفته نخواهد شد و از سوی دیگر طرح­هایی که توانسته باشند محصول خود را تجاری کنند نیز جایی در مرکز رشد ندارند و می بایست برای عضویت در پارک (اراضی و استیجاری) درخواست عضویت و استقرار نمایند.

اما طرح­هایی که امکان حضور در مرکز رشد را دارند می بایستی ارزیابی شوند. سابق بر این، جلسات در دو مرحله با حضور متخصصین و کارشناسان خبره با رویکرد فنی و بازار برگزار می شد تا تیم­ها صلاحیت خود را برای حضور در مرکز به اثبات برسانند. اما اگر موفق به این کار نمی شدند، نظرات داوران در جهت برطرف نمودن اشکالات و ضعف های موجود در طرح به ایشان منتقل می­شد.